2006-01-31

... nere hilabete honetako "banda sonora"...

... mi "banda sonora" de este mes ha sido...


- Chano Dominguez: "Sólo con verte"
- The Strokes: "You only live once"
- Sara Tavares: "Nova Feira da Ladra"
- Lorelei: "Izen gabearen lurrak"
- Mariza: "Barco negro"
- Chavela Vargas: "Piensa en mí"
- Anari: "Aingura hegodunak"
- Arcade Fire: "Rebellion (lies)"
- Gustavo Santaolalla: "De Usuhaia a la Quiaca" (B.S.O. "Diarios de motocicleta")
- Eorann: "Olatu beltzak"
- Filarmonica Gil: "Deixa-te ficar na minha casa"
- Franz Ferdinand: "Do you want to"
- Ladytron: "Destroy everything you touch"
- Lamb: "Gabriel"
- Madonna: "Hung up"
- Nacha pop: "Lucha de gigantes" (B.S.O. "Amores perros")
- Texas: "Summer son"

2006-01-30

gertatzen denari buruz... / sobre lo que pasa...



Bueno!

Azken egunetan gertatu denaren laburpentxoa...

- elurra egin du Lisboan (duela 52 urte gertatzen ez zen zerbait...)
- Sporting-ek Benfica-ri irabazi dio (hau ere ez omen da askotan gertatzen...)
- "incognito"ko kamareroaren lagunak egiten ari gara (hau gertatzea denbora kontua zen bakarrik...)
- atzo arratsaldeko 6etan bukatu genuen bazkaltzeaz, hori bai, beti bezala pisoko famili guztia batera (hau geroz eta gehiagotan gertatzen da...)
- "metak" disketxea itxi egin da (honek ez zuen gertatu behar...)
- eta, arraroena, berandu (beti bezala) baina, ikasten hasi naiz!! ezin dut sinestu!! (noizbait gertatu beharko zuen...)


¡Bueno!

Un pequeño resumen de lo que ha pasado en los últimos días...

- Ha nevado en Lisboa (algo que no pasaba hace 52 años...)
- El Sporting ha ganado al Benfica (algo que no debe pasar muchas veces...)
- nos estamos haciendo amigas del camarero del "incognito" (que esto pasara sólo era cuestión de tiempo...)
- ayer terminamos de comer a las 6 de la tarde, eso sí, como siempre, todos en familia (cada vez pasa más...)
- se ha cerrado la casa de discos "metak" (esto no debería haber pasado...)
- y lo más raro, tarde (como siempre), pero, ¡he empezado a estudiar!¡no me lo puede creer! (algún día tenía que pasar...)

2006-01-26



Bueno, pasa da. Intentsoa baina motza, geroz eta hobe nabil... Hemen Cuttlasen zehoze...





Bueno, ya ha pasado. Ha sido intenso pero corto, voy cada vez mejor... Aquí un poco de Cuttlas

2006-01-25

Zerbaitek ezin duela izan dakizunean; ezin du izan, ezin du izan, ezinezkoa da, baina hainbeste nahi duzu hori ezin duzula sentitzeari utzi... ba hoixe, horrela nabil ni.

Cuando sabes que algo no puede ser; no puede ser, no puede ser, es imposible, pero lo quieres con tanta fuerza que no puedes dejar de sentirlo... pues eso.
Estoy triste. Es que soy una idiota y algunas veces me jode ser así. Joder, uste dut ez dudala inoiz ikasi behar...

Pues nada, me acompaña una de las canciones de la banda sonora de "Amores perros".

Ojalá me vaya a Uruguay de verdad...



Nacha Pop - Lucha De Gigantes

Lucha de gigantes

convierte,
el aire en gas natural
un duelo salvaje
advierte,
lo cerca que ando de entrar
En un mundo descomunal
siento mi fragilidad.

Vaya pesadilla
corriendo,
con una bestia detras
dime que es mentira todo,
un sueño tonto y no más
Me da miedo la enormidad
donde nadie oye mi voz.

Deja de engañar
no quieras ocultar
que has pasado sin tropezar
monstruo de papel
no sé contra quien voy
o es que acaso hay alguien mas aquí?

Creo en los fantasmas terribles
de algun extraño lugar
y en mis tonterías
para hacer tu risa estallar

En un mundo descomunal
siento tu fragilidad.

Deja de engañar
no quieras ocultar
que has pasado sin tropezar
monstruo de papel
no se contra quien voy
o es que acaso hay alguien más aquí?

Deja que pasemos sin miedo

2006-01-22

o B.Leza mantém um estatuto especial nas noites lisboetas. É um misto de café-concerto africano, bar dançante e clube de convívio, a que se junta o charme próprio do palacete do século XVII em que se encontra albergado, na zona de Santos, em Lisboa.
Apesar das numerosas ventoinhas a funcionar, o ambiente do B.leza é sempre quente e acolhedor. Envoltos nas paredes vermelhas e coçadas pelo tempo, iluminação de cabaret e cortinas escuras, os corpos bamboleiam-se inebriados ao ritmo da coladeira, da kizonba e do funana, danças típicas de Cabo Verde. É um local desinibido e sensual, onde ninguém escapa a um convite para dançar mesmo que não tenha trazido par. É esse um dos encantos do B.leza, os pares constituem-se no momento, dançam uma música, agradecem e partem à procura de outro interessado em soltar as energias quinéticas que o local transmite.

2006-01-21

No te quedes inmóvil
al borde del camino,
no congeles el júbilo
no quieras con desgana
no te salves ahora
ni nunca
no te salves
no te llenes de calma

no reserves del mundo
sólo un rincón tranquilo
no dejes caer los párpados
pesados como juicios

no te quedes sin labios
no te duermas sin sueño

no te juzgues sin tiempo.

Pero si
pese a todo
no puedes evitarlo
y congelas el júbilo
y quieres con desgana
y te salvas ahora
y te llenas de calma
y reservas del mundo
sólo un rincón tranquilo
y dejas caer los párpados
pesados como juicios
y te secas sin labios
y te duermes sin sueño
y te piensas sin sangre
y te juzgas sin tiempo
y te quedas inmóvil
al borde del camino
y te salvas
entonces
no te quedes conmigo.


Mario Benedetti



Ba hoixe. Badakigu gaur egun garesti dagoela amets egitea. Baina zergatik ez?

Es eso. Sabemos que hoy en día está muy caro esto de soñar, pero ¿porqué no?
Zer moduz? Ni erdi mozkorra nago. Lagun batzuekin afaltzera joan naiz eta oraintxe iritsi naiz etxera. Bihar ikasi beharra dut baina lehenago zehoze idaztea erabaki dut.

Lehengo egunean, Laurarekin Feira da Ladran nengoen eta hizketaldi interesgarri bat izan genuen.

Neska bat zegoen han bere txakurrarekin. Neskaren lagun bat hurbildu zen (hori suposatu genuen Laura eta biok) eta txakurra poz-pozik hurbildu zen beregana, saltoka, buztana mugitzen... bueno, badakizue nola.

Animaliei buruz hitz egiten hasi ginen. Guaya da haiek duten instinto hori, ezer espero gabe dena emate hori. Azkenean animaliagoak izan beharko genukela iruditu zitzaigun, besteak ematen diguna kontuan hartu gabe, guk nahi duguna eta sentitzen duguna ematea...

Horrela, aste hontan jende bastanterekin egon naiz horri buruz hitz egiten. Esan didate pertsonak ez garela animaliak bezain instintiboak (hori banekien), baina agian bizi garen gizartearen arazo bat dela hori: bestearen erantzuna kontuan hartuz egiten ditugula gauzak eta ez berez guri aterako zitzaizkigun bezala.

Azken finean, beldurra.

Eta erdibideko zerbait ez al da existitzen? Ez animaliegiak, ez pertsonegiak...

Ez dakit, zer iruditzen zaizue?


--------------------------------------------

¿Qué tal? Yo estoy un poco borrachilla. He ido a cenar con unos amigos y acabo de llegar a casa. Mañana tengo que estudiar pero he decidido escribir un poco antes.

El otro día estuve con Laura en la Feira da Ladra y tuvimos una charla interesante.

Estaba por ahí una chica con su perro. Se acercó un amigo de la chica (o eso es lo que supusimos Laura y yo) y el perro fue a él super feliz, saltando, moviendo la cola... bueno, ya sabeis...

Empezamos a hablar sobre los animales. Es guay ese instinto que tienen, eso de darlo todo sin esperar nada a cambio. Al final nos pareció que deberíamos ser un poco más animales, dar todo lo que queremos y sentimos sin tener en cuenta lo que nos da el otro...

Esta semana he hablado con bastante gente sobre ese tema. Me han dicho que las personas no somos tan instintivas como los amimales (eso ya lo sabía), pero que igual es un problema que tenemos en la sociedad en la que vivimos hoy: que hacemos las cosas teniendo en cuenta la respuesta del otro y no como a nosotros nos saldría de manera natural.

Al fin y al cabo, miedo.

¿Y no existe algo intermedio entre los dos? Ni demasiado animales, ni demasiado personas...

No sé, ¿qué os parece?

2006-01-17

azkenean animatu naiz ba!