2006-02-22

Duela denbora bastante ez nuela hainbeste zerbeza edaten arratsalde batean. Aitzakia izango balitz bezela.

Egun hauetan bakarrik denbora aaaaaaasko pasatzen ari naizenez (ohitua nagoenerako, bueno), pixkat autodestruitzeko denbora hartzen ari naiz, neri gustatzen zaidan bezala...

Zaila da batzutan neska xonrientea izatea. Azkenean jende gehienak horrela ezagutzen zaitu eta zuk ere bakarrik hori zarela sinesten duzu ia-ia.

Arraroa da. Egun hauen esperoan egon naiz azken hilabetean; lasaitasun egunak, nere burua zaintzeko eta “auto-homenajeatzeko” egunak...

Nahi dudana egin dezaket, aukera (ia) GUZTIAK ditut orain eta hemendik aurrera...

Eta ni, ataskatua.

Bakarrik lau hilabetetxo gelditzen zaizkit Lisboan. Hainbeste negar egin behar dut...


Dena hainbeste bizitzeko joera hau...


Anarik esaten duen bezala, Zebra naiz ni ere.


----------------------------------------------------------------------------------



Hace bastante tiempo que no bebía tantas cervezas en una tarde. Como si fuera una excusa.

Estos días estoy pasando bastante tiempo sola (para lo que estoy acostumbrada, bueno) y estoy aprovechando para autodestruirme un poco, como a mí me gusta...

Algunas veces es difícil ser una chica sonriente. Al final casi toda la gente te conoce así y casi-casi hasta tú te convences de que sólo eres eso.

Es extraño. He estado esperando estos días durante el último mes; días tranquilos, para cuidarme, para “auto-homenajearme”...

Puedo hacer lo que quiero, puedo hacer (casi) TODO a partir ahora y de aquí en adelante...

Y yo, atascada.

Sólo me quedan cuatro meses en Lisboa. Voy a llorar tanto...


Esto de vivir todo tanto...


Como dice Anari, yo también soy Zebra.

2006-02-21

Y otro más, pero en vasco. De Kirmen Uribe que también me gusta mucho.

Algún día explicaré de qué va para los que no lo entiendan...




Begira, sartu da maiatza,
Zabaldu du bere betazal urdina portuan.
Erdu, aspaldian ez dut zure berri izan,
Ikarati zabiltza, ito ditugun katakumeak bezala.
Erdu eta egingo dugu berba betiko kontuez,
Atsegin izatearen balioaz,
Zalantzekin moldatu beharraz,
Barruan ditugun zuloak nola bete.
Erdu, sentitu goiza aurpegian,
Goibel gaudenean dena iruditzen zaigu ospel,
Adoretsu gaudenean, atzera, papurtu egiten da mundua.
Denok gordetzen dugu betiko besteren alde ezkutu bat,
Dela sekretua, dela akatsa, dela keinua.
Erdu eta larrutuko ditugu irabazleak,
Zubitik jauzi egin geure buruaz barre.
Isilik begiratuko diegu portuko garabiei,
Elkarrekin isilik egotea baita
adiskidetasunaren frogarik behinena.
Erdu nirekin, herriz aldatu nahi dut,
Nire gorputz hau albo batera utzi
Eta maskor batean zurekin sartu,
Gure txikitasunarekin, mangolinoak bezala.
Erdu, zure zain nago,
Duela urtebete etendako istorioa jarraituko dugu,
Ibai ondoko urki zuriek uztai bat gehiago ez balute bezala.

© Kirmen Uribe
Bueno, un poco de poesía portuguesa de uno de los libros tan guays que me han regalado Laurinha y Diegitis por mi recién cumplido cuarto de siglo, je, je...


...Son del libro "Poemas novos" de Adilia Lopes...






"Gosto de me deitar
a pensar no ar"







Marianna e Chamilly
Nao morro
de saudades
tuas
Vivo
de saudades
tuas
As saudades
minhas e tuas
dao saúde
Nao desejo
a morte
desejo
a vida
pequeña ayuda...
- deitar-se: echarse, acostarse, tumbarse.
- saudade: echar de menos. Palabra SUPERPORTUGUESA y muy utilizada aquí... y que me gusta mucho, por cierto...

2006-02-19

Azken aste hau Euskal Herrian pasa dut. Musikologiako azterketak nituen (hori zen aitzakia) eta handik ibili naiz...

Nahiko aste arraroa... Jendea faltan bota dut... Hangoa eta hemengoa...

Eta beti bezala, ez naiz gelditu...

Sin mas.

Orain berriz ere errealitatera buelta; lisboar errealitatera, noski...



Esta última semana la he pasado en el País Vasco. Con la excusa de mis exámenes de musicología he andado por ahí...

Una semana bastante extraña... He echado de menos a gente... De allá y de aquí...

Y como siempre, sin parar...

Sin más.

Ahora vuelta de nuevo a la realidad; a la realidad lisboeta, claro...

2006-02-11


Por causa de um amigo que esta a viver uma experiencia bastante triste e de alguma que outra razao mais, estou a pensar em aquilo da diferença entre viver e sobreviver.

Na vida da gente acontecem algumas situaçoes extremas e nessos momentos maus já chega só com sobreviver... e as vezes, isso já é bastante dificil mesmo.

Mas quando a vida esta a correr "normal"... nao sei, acho que temos de tentar de a viver. Há tantas coisas interessantes para fazer, dizer, ouvir e, sobretudo, sentir...

E há tantas pessoas tao tao fixes para conhecer...

Sim, concordo com que a vida é uma grande merda em muitos aspectos e que há muita gente que vive mesmo na continua injustiça (é só olhar para a fotografia de lá acima) mas é isto o que há...

O importante é a postura que a gente tem ante o que se passa...

Força para toda a gente que agora tem de sobreviver e força tambem para a gente que tem o valor de viver, que nao é assim tao fácil...


...desculpen o meu portugues fatal mas tinha de escrivir-o nesta lingua...

2006-02-09

2006-02-06

"En la mitad del invierno, reconocí finalmente que había en mi un invencible verano " Albert Camus

2006-02-01

Kanta izugarria...


A Naifa - Música

Como um raio a rasgar a vida, como uma flor
a florir desmedida, como uma cidade secreta
a levantar-se do chão, como água, como pão

Como um instante único na vida, como uma flor
a florir desmedida, como uma pétala dessa flor
a levantar-se do chão, como água, como pão,

Assim nasceste no meu olhar, assim te vi,
flor a florir desmedida, instante único
a levantar-se do chão, a rasgar a vida,

Assim nasceste no meu olhar, assim te amei,
vida, água, pão, raio a rasgar uma cidade secreta
a levantar-se do chão, flor a florir desmedida