Duela denbora bastante ez nuela hainbeste zerbeza edaten arratsalde batean. Aitzakia izango balitz bezela.
Egun hauetan bakarrik denbora aaaaaaasko pasatzen ari naizenez (ohitua nagoenerako, bueno), pixkat autodestruitzeko denbora hartzen ari naiz, neri gustatzen zaidan bezala...
Zaila da batzutan neska xonrientea izatea. Azkenean jende gehienak horrela ezagutzen zaitu eta zuk ere bakarrik hori zarela sinesten duzu ia-ia.
Arraroa da. Egun hauen esperoan egon naiz azken hilabetean; lasaitasun egunak, nere burua zaintzeko eta “auto-homenajeatzeko” egunak...
Nahi dudana egin dezaket, aukera (ia) GUZTIAK ditut orain eta hemendik aurrera...
Eta ni, ataskatua.
Bakarrik lau hilabetetxo gelditzen zaizkit Lisboan. Hainbeste negar egin behar dut...
Dena hainbeste bizitzeko joera hau...
Anarik esaten duen bezala, Zebra naiz ni ere.
----------------------------------------------------------------------------------
Hace bastante tiempo que no bebía tantas cervezas en una tarde. Como si fuera una excusa.
Estos días estoy pasando bastante tiempo sola (para lo que estoy acostumbrada, bueno) y estoy aprovechando para autodestruirme un poco, como a mí me gusta...
Algunas veces es difícil ser una chica sonriente. Al final casi toda la gente te conoce así y casi-casi hasta tú te convences de que sólo eres eso.
Es extraño. He estado esperando estos días durante el último mes; días tranquilos, para cuidarme, para “auto-homenajearme”...
Puedo hacer lo que quiero, puedo hacer (casi) TODO a partir ahora y de aquí en adelante...
Y yo, atascada.
Sólo me quedan cuatro meses en Lisboa. Voy a llorar tanto...
Esto de vivir todo tanto...
Como dice Anari, yo también soy Zebra.
Egun hauetan bakarrik denbora aaaaaaasko pasatzen ari naizenez (ohitua nagoenerako, bueno), pixkat autodestruitzeko denbora hartzen ari naiz, neri gustatzen zaidan bezala...
Zaila da batzutan neska xonrientea izatea. Azkenean jende gehienak horrela ezagutzen zaitu eta zuk ere bakarrik hori zarela sinesten duzu ia-ia.
Arraroa da. Egun hauen esperoan egon naiz azken hilabetean; lasaitasun egunak, nere burua zaintzeko eta “auto-homenajeatzeko” egunak...
Nahi dudana egin dezaket, aukera (ia) GUZTIAK ditut orain eta hemendik aurrera...
Eta ni, ataskatua.
Bakarrik lau hilabetetxo gelditzen zaizkit Lisboan. Hainbeste negar egin behar dut...
Dena hainbeste bizitzeko joera hau...
Anarik esaten duen bezala, Zebra naiz ni ere.
----------------------------------------------------------------------------------
Hace bastante tiempo que no bebía tantas cervezas en una tarde. Como si fuera una excusa.
Estos días estoy pasando bastante tiempo sola (para lo que estoy acostumbrada, bueno) y estoy aprovechando para autodestruirme un poco, como a mí me gusta...
Algunas veces es difícil ser una chica sonriente. Al final casi toda la gente te conoce así y casi-casi hasta tú te convences de que sólo eres eso.
Es extraño. He estado esperando estos días durante el último mes; días tranquilos, para cuidarme, para “auto-homenajearme”...
Puedo hacer lo que quiero, puedo hacer (casi) TODO a partir ahora y de aquí en adelante...
Y yo, atascada.
Sólo me quedan cuatro meses en Lisboa. Voy a llorar tanto...
Esto de vivir todo tanto...
Como dice Anari, yo también soy Zebra.



